wat wordt het trapmodel

Vorige week nogmaals met collega’s gesproken over het herontwerp peerassessment. Dit is geen lijn op zich maar is nauw verweven met de inhoud van het curriculum. Bij de herziening van het curriculum wordt uitgegaan van het nieuwe beroepsprofiel 2014. De basis hiervan vormt het CanMEDS model. In het profiel zijn 7 competentiegebieden omschreven en bij elk gebied worden 4 kerncompetenties benoemd. Aan deze kerncompetenties zijn indicatoren gekoppeld. Als peerassessment binnen dit beroepsprofiel geplaatst wordt dan is het verbonden met het fysiotherapeutisch handelen. Het peerassessment kan als middel gebruikt worden om het fysiotherapeutisch handelen te toetsen. Maar het heeft ook sterke raakvlakken met professioneel handelen, samenwerken en communiceren. Het moet dus volledig geïntegreerd worden in het curriculum. In het artikel van Dominique Sluijsmans en Frans Prins „a conceptual framework for integratie peer assessment in teacher éducation” staat een schema hoe peerassessment in deelvaardigheden opgedeeld wordt en een framework hoe peerassessment in het curriculum ingebouwd kan worden om tot een krachtige leeromgeving te komen. Dit kan mogelijk helpen bij het pa vorm te geven in het onderwijsontwerp. Daarnaast moet een trap gebouwd worden waar pa ahw aan opgehangen wordt. Samenwerking, communicatie, fys.handelen? Of alles vervlochten tot een super geïntegreerd curriculum?

Vorige week zijn twee colleges geweest over motivatie en toetsing. Hierbij bleek voor mij dat de manier waarop het onderwijs gegeven wordt belangrijk is: interactief. Anje Ros deed dit door weliswaar in een collegezaal het college te presenteren, maar haar toehoorders voortdurend erbij te betrekken. Bij het college over toetsing ook een actieve werkvorm, daadwerkelijk aan de slag in het lokaal met een op de grond gemaakte rooster, dat betrekking had op toetsing. Voor mij weer duidelijk dat de werkvorm belangrijk is. De beide hersenhelften die actief aan de slag gaan, niet alleen cognitief maar bijna alle sensoriek wordt ingezet, naast motoriek. Waardoor uiteindelijk de nieuwe kennis beter eigen wordt gemaakt.
Bij motivatie spelen basisbehoeften, autonomie, verbondenheid en competentie een belangrijke rol. Hierin zie ik overeenkomsten met mijn paper over informeel leren: mensen leren meer informeel als ze in hun werk een grotere autonomie ervaren (Van der Klink, 2011). Autonomie vergroot de intrinsieke motivatie. Dit is ook iets om mee te nemen in het ontwerpen van onderwijs voor peerassessment. Maar ook met verbondenheid moet rekening gehouden worden. De onderwijsgroep die uit een 12-tal studenten bestaat, die elkaar peerfeedback geven en uiteindelijk elkaar gaan beoordelen. Daaraan voorafgaand stellen de studenten wel zelf (onder begeleiding van docent) de criteria op, waarop ze elkaar feedback gaan geven en beoordelen (Sluijsmans, & Prins, 2006). Mogelijk dat dit bijdraagt aan verbondenheid.
Wat toetsing betreft gaf Dominique Sluijsmans in een lezing vorig jaar aan, dat het startpunt bij het ontwerpen van onderwijs of herziening van een curriculum toetsing moet zijn. Met een voorkeur voor duurzaam toetsen. De manier waarop een opleiding toetst is gebaseerd op de onderwijskundige principes. Peerassessment kan bij toetsen een belangrijke rol spelen. Op dit moment wordt het toetsbeleid herzien, waarbij aangegeven is dat er ruimte komt om peerassessment in te voeren. Formatief, summatief?

Op dit moment heb ik veel informatie die ik kan gebruiken bij mijn onderwijs(her)ontwerp. Er ligt een voorlopige trap, fysiotherapeutisch handelen. Maar is dit wel de juiste keuze. Heeft feedback niet veel meer te maken met de kritisch houding van een professional? En welke competenties horen daar het beste bij? Peerassessment is uitgewerkt volgens het model van Miller. Dit zou in elkaar geschoven moeten worden. Hoe? Nog veel stof tot nadenken.